ادغام فصل ها

صبح یک روز تابستانی اواسط شهریور ماه پر جوش و خروش، پشت پنجرۀ شمالی اتاقم ایستاده بودم، کوه‌های بنفش دوردست را می‌نگریستم  و خانه‌های پای کوه‌ها را و دشت‌ها را و مزارع درو شده گندم را و باغ‌های سراسر سبز را که تا پشت پنجره اتاق کوچکم رسیده بودند. به نهال گردوی چهار ساله‌ای چشم دوختم که پاییز، دلبرانه، رگه‌هایی از حضورِ نوظهور خود را در آن به نمایش گذاشته بود. به ادغام زیبای فصل‌ها فکر کردم. این ادغام زیبای فصل‌ها که طبیعت را از هرگونه اتهام انفصال می‌رهاند عجیب دل نشین‌است. بهار…تابستان… پاییز…زمستان… این‌ها را آدمیان نام‌گذاری کردند، ورنه طبیعت سراسر پیوند و یکپارچگی است. چه کسی به قطع می‌تواند بگوید بهار چه زمانی آغاز می‌گردد؟ آن هنگام که شکوفه‌ها زیبایی بی‌چون و چرای خویش را به رخ می‌کشند و لب به خنده می‌شکفند؟ یا قبل‌تر، آن هنگام که جوانه‌های لطیف سبز با سرسختی، سر از پوسته زمخت خاکستری شاخه ها بیرون می‌آورند؟ و یا آن هنگام که زور نور و گرما به زور سوز و سرما می‌چربد و رخت سپید را از تن زمین می‌کند؟… بهار اینگونه سر بر می‌آورد: ” از دل زمستان”

لذت بردن از دقایق جاریِ لحظاتِ انتظار شاید تخصص من نباشد، اما به گمانم کمتر کسی در این زمینه به پای آندره ژید برسد. یادداشت کوتاهم را با جمله ای ناب که از کتاب “مائده‌های زمینی و مائده‌های تازه” وام گرفته‌ام به پایان می‌برم:

ناتانائیل، هرچیز به هنگام خود فرا می‌رسد؛ هرچیز زادۀ نیاز خویش است و به عبارتی هیچ نیست جز نیازی تجسم یافته.

ناتانائیل، کاش هیچ انتظاری در وجودت حتی رنگ هوس هم به خود نگیرد، بلکه تنها آمادگی برای پذیرش باشد.

به گفتگو بپیوندید

1 نظر

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *